مهدی رضازاده، فیلم ساز مشهدی، یکی از این آدمهاست که رهبر شهید (رحمت الله علیه) را منشا تحولات عمیق در عرصههای مختلف میداند و مرور خاطره دیدارش با آن رهبر عزیز لبخند را بر لبهایش میآورد این گفتوگو پیش روی شماست.
بهعنوان یک سینماگر، نگاه هنری و فرهنگی رهبر شهید را چگونه ارزیابی میکنید؟
ایشان حقیقتاً نقطه «تحول» بودند. در هر حوزهای که مسیر به بنبست میرسید، ایشان با نگاهی عمیق و حکیمانه، تحول ایجاد میکردند. اگر بخواهم از دریچه سینما به این موضوع نگاه کنم، باید بگویم در روزهای ابتدایی انقلاب، برخی معتقد بودند سینما باید بهطور کلی تعطیل شود. در آن دوران بحرانی، حضرت آقا بودند که به داد سینما رسیدند. ساخت فیلم «سفیر» به کارگردانی زندهیاد فریبرز صالح، نمونه بارز این حمایت بود.
ایشان با حمایت از این پروژه که روایتی تاریخی مذهبی بود، راه را برای استفاده هنری و دینی از ابزار سینما هموار کردند. نمایش این فیلم در مجلس شورای اسلامی و بازتاب مثبت آن، نگاهها را به این سمت برد که سینما نه تنها نباید تعطیل شود، بلکه میتواند به ابزاری برای ترویج ارزشهای دینی بدل گردد. اینگونه بود که سینمای ایران با تغییر بنیادین، از یک پدیده وارداتی به یک سینمای انقلابی تبدیل شد. من معتقدم ایشان نه فقط یک سیاستمدار، بلکه یک انقلابیِ هنردوست بودند که ماهیت و مفاهیم را تغییر میدادند و آنها را به سمت تعالی میبردند.
شاهد تشییع باشکوه رهبر شهید (رحمت الله علیه) بودیم به نظرتان این وداعهای باشکوه چه دستاوردهایی برای ایران و جهان اسلام دارد؟
اتفاقاتی که امروز در عرصه بینالملل رخ داده، نشاندهنده عمق نفوذ کلام و مسیر انقلابی ایشان است. امروز شاهدیم که هیمنه قدرتهای بزرگ شکسته شده و جریانهای جهانی به شکلی بیسابقه تغییر جهت دادهاند. اینها همه نشان از همان روحیه تحولگرایی ایشان دارد که حتی پس از شهادت، همچنان در معادلات جهانی جاری است.
شما به عنوان یک هنرمند مشهدی، پیوند ایشان با شهر مشهد و امام رضا (ع) را چگونه میبینید؟
مشهد و رهبر شهید (رحمت الله علیه)، پیوندی ناگسستنی دارند. در واقع مشهد با ایشان گره خورده است. حتی در دورانی که ایشان در تهران حضور داشتند، دیدارهای سالانه با اقشار مختلف، بهویژه هنرمندان و مداحان، همواره با جلسات خاص ایشان با مشهدیها همراه بود. ایشان تعصب و محبت ویژهای نسبت به مشهد و اهالی آن داشتند که این موضوع برای ما هنرمندان مشهدی، مایه دلگرمی بود.
خاطرهای از دیدارهای مستقیم با ایشان دارید؟
بله، به یاد دارم در سال ۱۳۹۰ یا ۱۳۹۱ بود که توفیق دیداری در حرم مطهر رضوی نصیبم شد. ایشان برای نماز دعوت کردند و این دیدار صمیمانه و دستبوسی، یکی از ماندگارترین لحظات زندگی من است. ایشان در آن دیدار با لطفی پدرانه برخورد کردند که، هرگز فراموش نخواهم کرد.
نظر شما